Het Koninkrijk van God lijkt erg vaag te blijven, te meer omdat Jezus er enkel in beelden over spreekt. Waar is dat Rijk? Is het de hemel? Mogen we het verbinden met de eeuwigheid, met de tijd na ons aardse bestaan? Of is er toch een link met ons leven hier op aarde? Er wordt immers gesproken over zaaien en over de groei van goede gewassen. En wat mogen we dan verwachten in dat Rijk? Wat vraagt het van ons om deel te hebben aan Gods Rijk?
- Voor de lezingen van deze zondag: klik hier.
Belangrijk
Vorige zondag vertelde Jezus in een parabel hoe het zaad in de akkers valt, en zo soms kan wortelen, maar soms ook niet. (Matteüs 13, 1-9) Zaaien is een thematiek die sterk leefde in de samenleving ten tijde van Jezus. De mensen aten van wat werd geoogst. Een slechte oogst betekende honger lijden. Er moest gezaaid worden en goed geteeld.
In onze industriële tijden is dat enigszins anders. Toch weten we ook vandaag allemaal hoe planten groeien. En dat is op zich al genoeg om deze parabels te begrijpen. Maar laten we niet vergeten dat Jezus dat perspectief van leven en overleven, dat er vroeger vanzelfsprekend mee was verbonden, meeneemt in zijn keuze van symboliek. De akker begint met het leven hier op aarde. Het Rijk Gods gaat over leven hier op aarde. En daarna natuurlijk.
Groeien
Op de eindeloos wijde akkers van Gods Rijk wordt gezaaid met veel liefde. Kleine zaadjes worden er met grote zorgvuldigheid geplant en de akker wordt met veel aandacht verzorgd. (Matteüs 13, 31-32) Met grote voorzichtigheid wordt gewacht. Ook dat is landbouw: geduldig afwachten en met vreugde zien hoe wonderlijk de natuur is en hoe goed de gewassen groeien. Het onkruid wordt niet verwijderd: heel merkwaardig. Er zou maar eens een plantje mee uitgetrokken kunnen worden. Niets van de gewassen mag verloren gaan, elk plantje is belangrijk, uniek en onmisbaar. (Matteüs 13, 28-29)
Het is een blijde Boodschap, een deugddoend verhaal. Tegelijk is er echter een waarschuwing aan verbonden. We moeten deel uitmaken van Gods gewassen, en niet van het onkruid: niet zelfingenomen zijn, niet machtsbelust. Het onkruid wordt niet uitgetrokken tijdens het groeiproces, omdat goede gewassen mee weggehaald zouden kunnen worden. Dat neemt niet weg dat in Gods Rijk het onkruid uiteindelijk niet behouden zal worden. Buiten de aanwezigheid van God vallen, dat is de straf voor wie onkruid is. (Matteüs 13, 30)
Blij
Dit is geen bedreigend verhaal over hel en verdoemenis. Wij, Westerlingen, hebben de neiging om een negatieve, moraliserende spiritualiteit te ontwikkelen, een discours van wat niet mag, van wat verboden is. Dat werkt beangstigend en beklemmend. Angst bindt mensen weliswaar, maar werkt niet bevorderend.
Nee, dit is in de eerste plaats een verhaal van positieve bewustwording. We mogen groeien en vruchten dragen, onze talenten aanwenden om prachtige dingen te doen. Maar laat ons nooit vergeten wie onze Maker is en onze keuzes en onze daden op zijn Woord ijken. Wellicht is dat de blijde Boodschap.
Laat ons de groeikracht blijven ontdekken in Gods Woord. Laten we ons ver houden van de negatieve ombuiging van Jezus' Boodschap. Hij heeft inderdaad soms harde uitspraken gedaan, maar ze waren heel erg schaars en ze waren vooral gericht tegen mensen die het geloof naar zich toe trokken en er macht aan vastknoopten. Jezus heeft de mensen willen losweken uit een stramien van destructief gezag, dat door farizeeën en Schriftgeleerden werd belichaamd.
Wellicht is dat een zoektocht doorheen de tijden, in het verleden, nu en in de toekomst. Kan ons geloof zonder een vorm van eenheid binnen afgelijnde grenzen? Hoe bewaren we de groeikracht van het evangelie daarbinnen? Laten we daar samen werk van maken!