Welkom op de blog "Geloof en Spiritualiteit".
Neem zeker eens een kijkje in het blogarchief!

Dit is de komende tekst:
- Advent: 'Scheurde U de hemel maar open...' (28-29 november 2026).
Posts tonen met het label Sinaï. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Sinaï. Alle posts tonen

28 mei 2026

Heilige Drieëenheid: geduld, liefde en trouw (30-31 mei 2026)

Op de zondag na Pinksteren vieren we de heilige Drieëenheid. Na Pinksteren hebben we God leren kennen als hemelse Vader, als Zoon die op aarde de Boodschap heeft verkondigd om een nieuw Verbond te sluiten, en als Geest die neerdaalt over de gelovigen na Christus' hemelvaart. We kennen God op drie manieren, Hij maakt zich kenbaar langs drie verschijningswijzen. Toch zijn Zij één en dezelfde God. Dat wordt nogmaals beklemtoond na Pinksteren. Er is één God die ons genadig nabij blijft.

  • Voor de lezingen van de heilige Drieëenheid A: klik hier.

Verbond

Het eerste heilige Verbond tussen God en zijn Volk werd gesloten in de woestijn, onderweg naar het Beloofde Land, na de vlucht uit de slavernij en onderdrukking in Egypte. God heeft zijn Volk bevrijd en gunt het een prachtige toekomst. Hij schenkt langs Mozes de tien geboden aan het Volk, de tien leefregels die het geloof in de Eeuwige samenvatten. Maar het Volk is bij momenten onhandelbaar helaas: het vervalt vaak in geklaag en gemor en het heeft zijn toevlucht gezocht bij een gouden kalf. (Exodus 32-33)

Mozes beklimt de berg Sinaï om aan de Heer te vragen om het Volk toch te blijven begeleiden op weg doorheen de woestijn. De Heer wil een Vertond sluiten. Hij leidt dit in met belangrijke eigenschappen die Hem kenmerken, die zijn Identiteit samenvatten: Hij is een God die liefdevol is en genadig, geduldig, trouw en waarachtig. (Exodus 34, 6) Daarom wil Hij een Verbond sluiten, omdat Hij is wie Hij zegt dat Hij is.

En willen dat nu juist kwaliteiten zijn waar het Volk zo pijnlijk in tekortschiet tegenover hun God. En dat is een probleem van alle tijden. Al bij de aanvang van dat eerste Verbond blijkt dat mensen niet altijd uitblinken in liefde, geduld, trouw en waarachtigheid. Laten we drie belangrijke waarden uitdiepen van de aankondiging waarmee God Zichzelf voorstelt aan het Volk: geduld, liefde en trouw. Zo openbaart God zich aan de mensen doorheen de heilsgeschiedenis, tot op vandaag.

Geduld

Het is niet zo dat we een Goddelijke Persoon kunnen toekennen aan elk van deze drie waarden. God is één en zijn Identiteit kan niet zomaar opgedeeld worden. Vooreerst blinkt God uit in geduld. Het feit dat Hij zijn Zoon in de wereld geboren laat worden om de Boodschap te verhelderen onder de mensen, is een ontegensprekelijke uiting van geduld. De eredienst is met geld en macht besmet (Matteüs 21, 13 en Lucas 18, 9-14) en de dagelijkse geloofspraktijk is een geheel van regeltjes geworden (Matteüs 23). Dat wil God bij monde van Jezus bijsturen: met Vaderlijk geduld, niet met wrok.

Ook de Zoon is geduldig: Hij blijft uitleg geven aan de mensen die het willen horen, en ook aan zijn leerlingen, die zijn uitspraken vaak helemaal verkeerd begrijpen, of zelfs helemaal niet. Langs beelden spreekt Hij met zijn apostelen in begrijpelijke taal, zelfs in wonderlijke tekens. (Marcus 4, 35-41 en Matteüs 15, 15-16 en Marcus 4:33-34) Toch lijken ook zij nog bezig te zijn met positie en macht. (Marcus 10, 35-45) Niettemin blijft Jezus hen hierop aanspreken, met het nodige geduld. 

De Geest van God is over ons gekomen nadat de Zoon naar zijn Vader is teruggekeerd. Hij blijft ons inspireren. De eeuwenlange geschiedenis tot nu en ook hierna is alleszins een teken van volgehouden geduld. 

Liefde

De Liefde van God begint al bij de schepping van hemel en aarde. Zijn Kracht heeft alles gemaakt en ons gegeven en wij mogen elke dag genieten van zijn geschenk van Liefde. Het feit dat Hij ondanks de fouten van zijn Volk toch begaan blijft met hen, getuigt evenzeer van deze Liefde die ons menselijk begrip overstijgt. Uit grenzeloze Liefde staat Hij open voor wie Hem de rug heeft toegekeerd, maar die tot berouw komt en vraagt om vergeving. (1Johannes 3, 1 en Lucas 15, 20 en Joël 2, 12) En zijn enige Zoon wordt op aarde gezonden om het Volk opnieuw te redden: niet van de slavernij, maar van de verlorenheid. (Johannes 3, 16)

De Liefde van de Zoon is doorheen zijn aardse optreden duidelijk geworden, maar kent haar hoogtepunt in zijn lijden en sterven. Hij aanvaardt het kruis niet enkel uit gehoorzaamheid aan zijn Vader. Dit lijden is ook noodzakelijk om de schuld van de mensen kwijt te schelden en een Nieuw Verbond te sluiten. (Jesaja 53, 4-5 en Matteüs 20, 28 en Matteüs 26, 28 en 1Petrus 2, 24) Hij wordt het Lam van God. Is er een groter teken van Liefde? (Johannes 13, 1)

De Liefde van de Geest bestaat erin dat Hij in ons aanwezig is en blijft. Hij is de meest nabije vorm waarin God zich openbaart. De Geest maakt ons wakker, vuurt ons aan en inspireert ons om van Gods grote daden te spreken. Hij wakkert de liefde voor God aan in ons. (Romeinen 5, 5 en Galaten 5, 22)

Trouw

De trouw van God zien we doorheen de Schrift. Ondanks de ontrouw van de mensen blijft Hij wel trouw. Ondanks de afvalligheid die Hem wordt aangedaan, laat Hij niemand vallen. Hij wil een Verbond sluiten, een heilige verbintenis met de mensen om de trouw uitdrukkelijk te bestendigen. Daar, in de ruwheid en onzekerheid van de woestijn, komt Hij de mensen tegemoet. En dat gebeurt opnieuw door de hemelse Vader bij het Nieuwe Verbond. 

De trouw van Jezus gaat tot het uiterste toe. Hij gaat niet in op de lokroep van het kwaad, maar blijft zijn Vader trouw. (Matteüs 4, 1-11) Petrus daarentegen, de belangrijkste onder de leerlingen, zal zijn Meester verloochenen, zelf al werd hij er uitdrukkelijk voor gewaarschuwd. (Johannes 13, 38) Jezus blijft trouw, Hij aanvaardt zelfs het lijden. (Matteüs 26, 39 en Marcus 14, 36) Het contrast is groot. Wij zijn geen goden, we zijn mensen met gebreken. Dat weet God.

De trouw van de Geest ligt in zijn ononderbroken genadegave. Hij is in ons aanwezig, zelfs wanneer wij God als ver weg ervaren. De Geest wil ons telkens opnieuw verbinden met de diepste Identiteit van God en ons inspireren om dat geduld, die liefde en die trouw ook te veruitwendigen in wat we zeggen en wat we doen. 

Zo mogen wij getuigen van de Vader die barmhartig is en ons nooit in de steek laat, van de Zoon die ons is geschonken en die aan ons de Boodschap heeft verkondigd en de Geest die eeuwig is en tegelijk in de tijd ons tegemoet komt als bron van kracht en troost. En dat vieren we op het feest van de heilige Drieëenheid. Dat God zich op zoveel manieren aan ons openbaart.

19 mei 2026

Pinksteren: een nieuw begin (23-24 mei 2026)

Vandaag vieren we het feest van Pinksteren, één van de drie liturgische kernmomenten. Met Kerstmis vieren we dat God met de mensen op aarde verbonden wil blijven. Met Pasen belijden we dat de liefde van God verder gaat dan wat wij kunnen begrijpen en waarnemen, tot over de grenzen van dit leven heen. Op Pinksteren zijn we getuige van Gods kracht en inspiratie in de gemeenschap van christenen. 

  • Voor de lezingen van Pinksteren A: klik hier.

Zich laten raken

Wie zich door de Goddelijke Boodschap laat raken, laat verwonderen en begeesteren, zal deze aarde met andere ogen zien. Zo mogen wij de heilige Geest telkens meer in ons bestaan ontdekken. Gods liefde en troost, Gods kracht en sterkte wil ons aanvuren om mee te bouwen aan zijn Koninkrijk hier op aarde.

Wanneer wij ons helemaal en onbevangen openstellen voor zijn bezieling, wanneer wij ons hart afstemmen op zijn stem die zich in ons kenbaar maakt, dan kan Gods Geest onze Helper, onze Troost en onze Bijstand zijn doorheen onze aardse tocht door het leven. We zijn niet alleen, God is ons altijd nabij. Zijn Geest is in ons aanwezig.

Symbolen

Het is belangrijk dat we begrijpen dat het Pinksterverhaal geen beschrijvende uiteenzetting is. Het is geen feitenverslag van een reporter ter plaatse die navertelt wat er precies is gebeurd. De verschijnselen die vernoemd worden, zijn beelden. We horen spreken over ‘een geluid als van een hevige windvlaag’ ('hoosper' in het Grieks: net als, zoals) en ‘een soort vlammen’ ('hoosei' in het Grieks: alsof, als waren het). (Handelingen 2, 2-3) Er was dus geen wind, en er waren geen vlammen. Het leek alleen zo. Die beelden omschrijven het beste wat er wél gaande was. De symboliek van een waaiende wind en vuurtongen die zich verspreiden, wijst ons op Gods intense aanwezigheid.

En waarom denkt Lucas, de schrijver van Handelingen, aan die symbolen? Welnu, het Joodse volk viert met Pinksteren hoe Mozes de Wet van de Heer ontvangt op de berg Sinaï, onderweg in de woestijn (Genesis 19-20). God verschijnt in een donkere wolk en in vuur en in een kletterend onweer. De instelling van het Eerste Verbond gaat met deze krachtige beelden gepaard. En ook het Nieuwe Verbond wordt door deze tekens omringd.

Waarom een nieuw verbond? Welnu, eenmaal aangekomen in het Beloofde Land vergeet het Volk hun God en het Verbond. Zo begint het Volk onderling te ruziën waardoor het rijk in tweeën breekt, en gaan ze ook andere goden aanbidden. Het Verbond is door mensenhanden vernietigd. (Jeremia 11, 10 en 31, 31-32, en Jesaja 1) In Christus herstelt God de verbinding met zijn Volk. Zo vergevingsgezind is God: Hij sluit de wereld weer in de armen, ondanks wat is misdaan. (Hebreeën 8, 6-13)

Helemaal overnieuw

In Jeruzalem wordt met Pinksteren het Nieuwe Verbond bekrachtigd. Jezus heeft de Boodschap van God verkondigd en is na zijn dood en verrijzenis naar zijn Vader opgestegen. Jezus verdwijnt met zijn hemelvaart op een berg in een wolk. (Handelingen 1, 9) Net zoals de wolkenmist op de Sinaï. (Exodus 19, 9)

De volgelingen van Jezus ontvangen de heilige Geest. De komst van de Geest wordt ingeluid door een denderend geluid dat doet denken aan een storm. (Handelingen 2, 2) Zoals het gedonder waarlangs God tot Mozes spreekt. (Exodus 19, 16) Er verschijnen een soort vlammen, die zich over de leerlingen verspreiden. (Handelingen 2, 3) Net zoals het vuur waarlangs God op de Sinaï neerdaalt en aan Mozes verschijnt. (Exodus 19, 18) Al die tekenen bij Mozes komen terug met Pinksteren. God begint opnieuw met zijn Volk, langs dezelfde tekenen.

Persoonlijk openstellen

Er is een nieuw begin gemaakt. Een nieuw Verbond met Gods Volk dat een Kerk zal vormen. Na aangeraakt te zijn door de Geest, zijn de leerlingen vol van Gods genade en ze willen niets liever dan zijn Boodschap uitdragen. (Handelingen 2, 4) Maar dit keer is het niet één persoon die God ontmoet, zoals bij Mozes, maar alle leerlingen persoonlijk. Iedereen is gelijk in de Geest, iedereen die Christus volgt, heeft evenveel deel aan de vurige tongen van de Geest. Daarom spreken de leerlingen ook in alle talen. (Handelingen 2, 7-12) De Geest van God is heel persoonlijk en toch ook gemeenschappelijk.

Gods Geest ademt door heel zijn schepping, de schepping waar wij deel van uit mogen maken. Hij ademt in ons allemaal. Ons antwoord op de Geest is even persoonlijk. Laten wij zelf begeesterd door het leven gaan, op onze eigen manier, maar verenigd in geloof. Laten wij de Geest van God toelaten in ons leven van elke dag!