Hoe kijken wij naar mensen? Hoe kijken wij naar de Kerk? Vanop een veilige afstand? Vanuit het eigen gelijk? Jezus bouwt zijn Kerk op Petrus, een visser met een onstuimig karakter en met kleine kantjes. Hij bouwt op mensen met gaven en gebreken. Willen wij bouwstenen zijn van de Kerk van de toekomst?
- Voor de lezingen van deze zondag: klik hier.
Lang geleden had de Vlaamse televisie een drieledige taak: de mensen informeren, opvoeden en amuseren. In die orde van belang. De doelstelling was om de mensen te bevrijden uit de onwetendheid en cultureel te verheffen. Het leidde tot oerdegelijke maar tegelijk vaak oersaaie televisie. We gingen kijken bij de buren, waar grote spelshows en roerige praatprogramma's onze aandacht trokken. Intussen is de openbare omroep, tal van beheersovereenkomsten verder, een heel andere weg ingeslagen en is de commerciële concurrentie een vanzelfsprekendheid. En we kijken naar wat we willen: zappend, klikkend of tikkend.
Reality-theologie
De tijd van het grote variété is voorbij. We zien liever echte mensen nu. Vanuit onze luie stoel kijken we geanimeerd naar het professionele, het onhandige of extreme gedrag van anderen. Zo voelen we ons wat beter over ons eigen leven. 'Reality-tv' heet dit fenomeen. Het kan gaan over het reilen en zeilen in een ziekenhuis of politiekorps, bij de trein of de luchtvaart. Je kan er iets van opsteken en meeleven met oprechte emoties. Het kan bekende personen samen op een tocht volgen, met diepzinnige gedachten en mooie momenten. Het kan ook gaan over een bekende familie, bij wie we mogen binnen piepen, weliswaar sterk geënsceneerd, en soms oprecht, maar soms ook op de rand van het belachelijke.
En dan is er ook 'juicy reality' of 'sappige' realiteit. Bekvechtende rijke dames, vrijgezellen op zoek naar liefde, hitsige jongeren op een tropisch strand: de kijker smult van het grenzeloze drama en geniet van de intriges van echte mensen die hun ego veel te graag kwistig tentoon spreiden. Het spreekt tot de verbeelding. Aapjes kijken op een groot of klein scherm. Het is een ding.
Mensen kijken
We interesseren ons in andere mensen: mensen die anders denken dan wij, mensen buiten onze comfortzone, mensen naar wie we kunnen opkijken. Ook in ons geloof hebben we de neiging om mee te leven met persoonlijke verhalen in de Schrift. Het is een tendens die stilaan is gegroeid. Hoe meer we zelf een individu zijn geworden, hoe meer we Bijbelfiguren als individuen zijn gaan bekijken: met aandacht voor hun eigen karaktertrekken en eigenaardigheden, mensen in hun tijd. Daar is niets mis mee, vooral wanneer ze ons zo kunnen inspireren om onze horizon te verbreden.
Zo kunnen we ons trachten voor te stellen wat voor een man Petrus was bijvoorbeeld. Een visser met het hart op de tong is een treffend beeld om hem te omschrijven. Maar... hij heeft zich ook laf gedragen bij momenten. Jawel, hij heeft Jezus verloochend! De eerste en belangrijkste onder de leerlingen deed plots angstig alsof hij zijn Meester niet kende. (Matteüs 26, 69-75) En Jezus had hem nog gewaarschuwd ervoor... (Matteüs 26, 34)
Hoe kan Petrus ons inspireren na wat hij Jezus heeft aangedaan? Hoe kan zijn zwakte ons sterker maken? Hij lijkt eerder een slecht voorbeeld. Midden in het drama staan en oordelen rondgooien, mondeling of digitaal: daar zijn we goed in geworden. Ons oordeel hebben we snel klaar. Vooral als het over anderen gaat en wij vanop een veilige afstand toekijken. Maar voor alle duidelijkheid: zo werkt Jezus dus niet, Hij doet niet aan 'aapjes kijken'. Gelukkig maar!
Doorzien
Nee, Jezus ziet niet het slechtste in de mens, maar het groeipotentieel als gelovige. Hij wil bouwen op mensen. De farizeeën en Schriftgeleerden krijgen weinig krediet: ze zijn star en ze gebruiken geloof als machtsmiddel. Maar wanneer een Schriftgeleerde mee denkt met Jezus en zich open opstelt, krijgt Hij wel krediet van Hem. (Marcus 12, 28-34) Elke mens kan het Rijk Gods naderen, mits goede wil en een eerlijk geloof.
Petrus krijgt zijn christelijke naam al heel vroeg van Jezus. Simon wordt door Hem 'Rots' genoemd. De naamsverandering wordt al bij zijn roeping vermeld door de evangelist (Matteüs 4, 18), maar het is pas in dit evangeliefragment dat Jezus hem effectief zo noemt: 'En ik zeg je: Jij bent Petrus'. (Matteüs 16, 18a) Ondanks zijn menselijke fouten, wordt hij 'de Rots' genoemd (in het Grieks: 'petros' als verpersoonlijkte vorm van 'petra': rots).
Kerk bouwen
Jezus zal de Kerk niet zelf besturen. Hij ziet zijn lijden en sterven tegemoet en zal niet op deze aarde blijven. God kan niet als Mens in zijn schepping aanwezig blijven. We hebben de vrijheid van Hem ontvangen en dat veronderstelt een afstand, de vrije ruimte om te kiezen. Jezus kan dus niet aan het hoofd van zijn Kerk blijven staan. Het zijn mensen die geloven en het zijn mensen die dat geloof met elkaar delen en versterken en vieren. Geloven is een vrije keuze, een actieve menselijke keuze op Gods genadeaanbod. De Geest is het dichtste dat God tot ons kan komen. En die Geest is wellicht al actief in Petrus wanneer hij plechtig zegt: 'U bent de Messias, de Zoon van de levende God'. (Matteüs 16, 16) Dat zijn geen woorden van een mens, het is hem ingegeven van Godswege.
Welnu, op deze 'Rots' zal Hij zijn Kerk bouwen. (Matteüs 16, 18b) Jezus zal de toekomst van de christelijke geloofsgemeenschap toevertrouwen aan zijn volgelingen. Simon Petrus krijgt als eerste de leiding over alle volgelingen en over de verkondiging van de Boodschap. Dat wordt hier door Jezus alvast heel expliciet geproclameerd. Het is officieel, er is geen weg terug. En te gepasten tijde zal de Geest over hem en over alle volgelingen neerdalen.
Bouwstenen
Geleid door Gods Geest zijn wij allemaal geroepen om bouwstenen te zijn van de Kerk. Wij, inclusief onze kleinste kantjes en eigenaardigheden. Jezus heeft ons uitgenodigd om deel te hebben aan de wereldwijde gemeenschap van volgelingen. Bouwen aan de Kerk is bouwen aan het Gods Rijk hier op aarde. Het is actief en constructief bijdragen aan de verbondenheid met de Vader in Jezus' Naam. Die verbondenheid zorgt ervoor dat we de verantwoordelijkheid ook delen met elkaar.
Dat wil enerzijds zeggen dat we niet alles zelf moeten torsen, gelukkig maar. Anderzijds horen we mee bij te dragen aan een Kerk die God eer aandoet. De Kerk zal, net als zijn eerste leider Petrus, nooit vrij van fouten en gebreken zijn. Tegelijk is juist dát een teken om samen kritisch na te denken over wat Kerk-zijn in onze tijd wel kan betekenen... en wat vooral niet. Daarin is iedere gelovige stem betekenisvol. Kerk-zijn doen we samen in Christus.